Przykład 1. Dwa sposoby
Oblicz na dwa sposoby.
-
Sposób 1: najpierw pomnóż, potem podnieś do potęgi.
-
Sposób 2: podnieś każdy czynnik do potęgi i pomnóż.
Tu pierwszy sposób jest szybszy. Przy większych liczbach częściej wygrywa drugi.
Odpowiedź: .
Iloczyn podniesiony do potęgi możesz rozbić na czynniki: każdy z nich dostaje ten sam wykładnik. Wzór działa w obie strony i pozwala unikać mnożenia dużych liczb przed potęgowaniem.
potęga ilorazu
potęgowanie potęgi
suma się nie rozdziela
To iloczyn dwóch lub więcej czynników w nawiasie, podniesiony do potęgi, na przykład . Zamiast najpierw mnożyć, możesz podnieść do potęgi każdy czynnik osobno i dopiero potem je pomnożyć: . Wynik jest ten sam.
Przydaje się, gdy czynniki łatwo podnieść do potęgi osobno, a ich iloczyn jest niewygodny. Wzór czytany od końca łączy z kolei potęgi o tym samym wykładniku w jedną potęgę, na przykład . Działa dla dowolnej liczby czynników.
Potęga to mnożenie przez siebie. to trzy iloczyny pomnożone ze sobą. Ułóż je w rzędy.
Ogólnie masz kopii iloczynu . Po zgrupowaniu zostaje czynników i czynników .
Dla sumy ten sposób zawodzi, bo nawiasów nie da się rozdzielić przemiennością mnożenia. Suma podniesiona do kwadratu ma jeszcze środkowy składnik, jak w kwadracie sumy.
Uprościmy wyrażenie . Współczynnik jest ujemny, a wykładnik nieparzysty, więc trzeba uważać na znak. Tych samych pięciu kroków użyjesz w każdej potędze iloczynu.
Wzór rozdziela wykładnik tylko na czynniki iloczynu. Przy mnożeniu nawias z iloczynem możesz rozbić, a przy dodawaniu nie. U nas w nawiasie jest iloczyn liczby i dwóch zmiennych, więc idziemy pierwszą ścieżką. Pozostałe dwie opisują kolumny obok.
Nasze równanie:
Wykładnik dostaje każdy czynnik:
Rozwiązanie krok po kroku: krok 2
Ułamek rozdziela się tak samo:
Dalej: potęga ilorazu
Wzoru nie wolno użyć. Wynik ma więcej składników:
Dalej: kwadrat sumy
Wykładnik 3 dostaje też liczba z minusem, więc podnosisz do potęgi całą liczbę w nawiasie. Trzy minusy dają minus.
Czynnik jest już potęgą, więc mnożysz wykładniki: wewnętrzny 3 i zewnętrzny 3. Szczegóły tego wzoru opisuje strona o potęgowaniu potęgi.
Zmienna bez zapisanego wykładnika ma wykładnik 1, więc po podniesieniu do potęgi 3 zostaje .
Złóż wynik z trzech części: współczynnika i potęg obu zmiennych.
Odpowiedź: .
Najpierw rozwiąż każde zadanie sam, a dopiero potem porównaj wynik z rozwiązaniem.
Oblicz na dwa sposoby.
Sposób 1: najpierw pomnóż, potem podnieś do potęgi.
Sposób 2: podnieś każdy czynnik do potęgi i pomnóż.
Tu pierwszy sposób jest szybszy. Przy większych liczbach częściej wygrywa drugi.
Odpowiedź: .
Oblicz .
Wykładniki są takie same, więc połącz potęgi w jedną.
Policz wartość.
Gdyby liczyć osobno, wyszłoby , czyli znacznie trudniej.
Odpowiedź: .
Oblicz .
Rozdziel wykładnik na czynniki.
Wykładnik jest parzysty, więc liczba ujemna daje dodatni wynik.
Pomnóż.
Sprawdzenie: .
Odpowiedź: .
Oblicz z użyciem rozkładu liczby 12.
Rozłóż liczbę na czynniki pierwsze.
Rozdziel wykładnik na czynniki.
Pomnóż wykładniki w pierwszej potędze i policz wartość.
Odpowiedź: .
Oblicz .
Rozdziel wykładnik na liczbę i pierwiastek.
Kwadrat pierwiastka z liczby nieujemnej to ta liczba.
Pomnóż.
Odpowiedź: .
Unikaj ich w każdym zadaniu z potęgami.
Kilka sytuacji przewija się w zadaniach tak często, że warto znać ich wynik na pamięć.
Masz pytanie do tego wzoru albo przykładu? Zadaj je tutaj. Odpowiadają inni użytkownicy i redakcja.