Przykład 1. Dwie potęgi liczby
Uprość wyrażenie i oblicz jego wartość.
-
Podstawa jest ta sama, więc dodaj wykładniki.
-
Policz wartość potęgi.
Sprawdzenie bez wzoru: .
Odpowiedź: .
Gdy mnożysz potęgi o tej samej podstawie, podstawa zostaje, a wykładniki się dodaje. Wzór skraca rachunki i pozwala łączyć wiele czynników w jedną potęgę.
dzielenie potęg
potęgowanie potęgi
różne podstawy
Potęga z wykładnikiem naturalnym to skrót zapisu mnożenia: . Gdy mnożysz dwie takie potęgi o tej samej podstawie, po prostu doklejasz do siebie dwie listy czynników. Wykładnik wyniku mówi, ile jest ich razem, więc to suma wykładników.
Wzór działa też dla wykładników ujemnych i ułamkowych. Podstawa musi wtedy spełniać warunki z definicji: przy ujemnym wykładniku nie może być zerem, a przy ułamkowym musi być dodatnia.
Najłatwiej to zobaczyć na liczbach. W iloczynie stoją trzy dwójki z pierwszej potęgi i cztery z drugiej.
Dla dowolnych wykładników naturalnych rozumowanie jest takie samo: czynników i jeszcze czynników to razem czynników.
Uprościmy iloczyn . Zawiera liczby i dwie zmienne, więc wzór trzeba użyć osobno dla każdej podstawy. Tych samych pięciu kroków użyjesz w każdym iloczynie potęg.
Wzór działa tylko dla potęg o tej samej podstawie, więc najpierw ułóż czynniki w grupy: liczby, potem , potem . Mnożenie można ustawiać w dowolnej kolejności.
Zanim zaczniesz dodawać wykładniki, sprawdź podstawy. W każdej grupie są takie same, więc idziemy pierwszą ścieżką. Pozostałe dwie opisują kolumny obok.
Nasze równanie:
Dodajesz wykładniki, a podstawa zostaje:
Rozwiązanie krok po kroku: krok 3
Wzoru nie wolno użyć. Wykładników nie dodasz, a podstaw nie wymnożysz do jednej:
Więcej: najczęstsze błędy
Spróbuj sprowadzić je do jednej podstawy, a dopiero potem dodaj wykładniki:
Rozwiązanie krok po kroku: przykład 5
Liczby przed zmiennymi to zwykłe czynniki, więc mnożysz je ze sobą. Wzór na potęgi do nich nie należy.
Podstawa jest ta sama, więc zostaje , a wykładniki 2 i 3 dodajesz.
Zmienna bez zapisanego wykładnika ma wykładnik 1. Dopisz go, zanim dodasz.
Złóż wynik z trzech części: współczynnika i potęg każdej zmiennej.
Odpowiedź: .
Najpierw rozwiąż każde zadanie sam, a dopiero potem porównaj wynik z rozwiązaniem.
Uprość wyrażenie i oblicz jego wartość.
Podstawa jest ta sama, więc dodaj wykładniki.
Policz wartość potęgi.
Sprawdzenie bez wzoru: .
Odpowiedź: .
Uprość wyrażenie .
Przy kilku czynnikach dodajesz wszystkie wykładniki naraz.
Policz sumę wykładników.
Odpowiedź: .
Oblicz .
Wzór działa także dla ujemnego wykładnika. Dodaj wykładniki ze znakami.
Policz wartość.
Sprawdzenie: , a .
Odpowiedź: .
Uprość wyrażenie dla .
Dodaj wykładniki ułamkowe.
Ułamki mają wspólny mianownik, więc dodaj liczniki i skróć.
Ten sam wynik daje zapis z pierwiastkami: . Przy ułamkach o różnych mianownikach sprowadź je najpierw do wspólnego, na przykład .
Odpowiedź: .
Uprość wyrażenie .
Zapisz czwórkę jako potęgę dwójki. Potęgę potęgi liczysz, mnożąc wykładniki.
Podstawy są teraz takie same, więc dodaj wykładniki.
Policz wartość.
Sprawdzenie: .
Odpowiedź: .
Unikaj ich w każdym zadaniu z potęgami.
Kilka sytuacji przewija się w zadaniach tak często, że warto znać ich wynik na pamięć.
Masz pytanie do tego wzoru albo przykładu? Zadaj je tutaj. Odpowiadają inni użytkownicy i redakcja.