Przykład 1. Suma dwóch ciągów zbieżnych
Oblicz granicę ciągu .
-
Policz granicę każdego nawiasu. Obie są liczbami, więc twierdzenie działa.
-
Dodaj granice.
Odpowiedź: granica wynosi 7.
Granicę sumy możesz policzyć składnik po składniku, ale tylko wtedy, gdy granica każdego składnika jest liczbą. Gdy wychodzi , twierdzenie nic nie mówi i wyrażenie trzeba najpierw przekształcić.
gdy lim aₙ = a i lim bₙ = b
trzy składniki o granicach a, b, c
nie wolno użyć, gdy wychodzi
Jeśli wyrazy są coraz bliżej liczby , a wyrazy coraz bliżej , to ich sumy są coraz bliżej . Widać to w tabeli dla i :
Ciągi dążą do 3 i do 1, a ich suma do 4. Ścisłe uzasadnienie to nierówność trójkąta: odległość sumy od jest najwyżej sumą odległości obu składników od ich granic.
Obie odległości po prawej dążą do zera, więc lewa strona też. Tak samo jest z różnicą. Warunek, że i są liczbami, jest tu potrzebny: bez niego nie ma od czego mierzyć odległości.
Policzymy granicę ciągu . To różnica dwóch ciągów, więc pierwszym odruchem jest użycie twierdzenia o granicy różnicy. Zobaczmy, czy wolno.
Zanim rozbijesz granicę różnicy, policz granicę każdego składnika osobno. Oba rosną bez końca:
Wychodzi . Twierdzenie wymaga skończonych granic, więc tutaj go nie użyjesz.
Obie granice są liczbami. Twierdzenie działa i możesz liczyć składnik po składniku.
Rozwiązanie krok po kroku: przykład 1
Składnik o skończonej granicy nie zatrzyma składnika, który rośnie bez końca.
Rozwiązanie krok po kroku: przykład 4
Nasz ciąg:
Wszystko zależy od tego, który składnik rośnie szybciej. Trzeba przekształcić wyrażenie tak, żeby zniknęła różnica dwóch nieskończoności.
Różnicy z pierwiastkiem pozbędziesz się wzorem . Pomnóż i podziel przez sumę tych samych składników, czyli przez . Wartość się nie zmienia, bo mnożysz przez 1.
W mianowniku jest teraz suma dwóch nieskończoności, a ta nie sprawia kłopotu: rośnie bez końca. Zostaje iloraz, który już umiesz liczyć.
Najwyższa potęga w mianowniku to , bo rośnie mniej więcej jak . Przy dzieleniu pierwiastka wciągnij pod pierwiastek jako :
W mianowniku każdy składnik ma skończoną granicę, więc twierdzenie wreszcie działa. Najpierw pod pierwiastkiem, potem w całym mianowniku:
Odpowiedź: granica ciągu wynosi 2.
Najpierw rozwiąż każde zadanie sam, a dopiero potem porównaj wynik z rozwiązaniem.
Oblicz granicę ciągu .
Policz granicę każdego nawiasu. Obie są liczbami, więc twierdzenie działa.
Dodaj granice.
Odpowiedź: granica wynosi 7.
Oblicz granicę ciągu .
Policz granicę każdego nawiasu.
Odejmij granice. Minus przed drugim nawiasem dotyczy całej jego granicy.
Odpowiedź: granica wynosi 3.
Oblicz granicę ciągu .
Każdy składnik ma znaną granicę: stała, potęga o podstawie z przedziału i ułamek z w mianowniku.
Złóż wynik. Twierdzenie działa dla dowolnej skończonej liczby składników.
Odpowiedź: granica wynosi 2.
Oblicz granicę ciągu .
Pierwszy składnik rośnie bez końca, drugi dąży do zera.
Drugi składnik jest dodatni, więc każdy wyraz jest większy od .
Ciąg jest większy od ciągu, który rośnie bez końca, więc sam też rośnie bez końca.
Odpowiedź: granica wynosi .
Oblicz granicę ciągu .
Oba składniki rosną bez końca, więc wychodzi symbol nieoznaczony.
Wyłącz przed nawias.
Oba czynniki rosną bez końca, więc iloczyn też.
Odpowiedź: granica wynosi .
Oblicz granicę ciągu .
Pomnóż i podziel przez wyrażenie sprzężone .
Mianownik rośnie bez końca, a licznik jest stały.
Ten sam symbol dał tu zero, w przykładzie 5 nieskończoność, a w zadaniu krok po kroku liczbę 2.
Odpowiedź: granica wynosi 0.
Unikaj ich w każdym zadaniu, w którym rozbijasz granicę sumy lub różnicy.
Te sytuacje często wracają w zadaniach o granicach sum.
Masz pytanie do tego wzoru albo przykładu? Zadaj je tutaj. Odpowiadają inni użytkownicy i redakcja.